هفته وحدت فراتر از یک مناسبت مذهبی معمول، فرصت بازنگری در تبیین جایگاه پیامبر اکرم (ص) است. امروز باید با صراحت پذیرفت که ایشان نهتنها در فضای جهانی، بلکه در میان خود مسلمانان نیز با نوعی «مهجوریت» روبهرو هستند.
این غربت، ابعادی چندگانه دارد؛ از بیاطلاعی از ابعاد شجاعت و شخصیت پیامبر در میدان نبرد گرفته، تا ضعف در رعایت درستترین تعابیر، مانند جایگزین نکردن واژه «شهادت» به جای «رحلت» در مناسبتهای ایشان. وقتی مراسم نبوی کمرونقتر از سایر مناسبتها برگزار میشود و پژوهشهای جدی درباره سیره ایشان اندک است، با یک «غربت داخلی» روبهرو هستیم.
این وضعیت، وقتی با واقعیتهای جهانی مقایسه میشود، تکاندهنده است. در حالی که در تاریخ سینما، حدود ۲۰۰ فیلم درباره حضرت عیسی (ع)، ۱۲۰ فیلم درباره حضرت موسی (ع) و بیش از ۴۰ فیلم درباره بودا ساخته شده، اما درباره پیامبر (ص) تنها سه اثر جدی (الرسالة، محمد رسولالله و یک انیمیشن) در کل تاریخ وجود دارد. این فاصله هولناک نشان میدهد که چقدر پیامبر در ذهن جهانیان، حاشیهای یا حتی غایب مانده است.
برای عبور از این وضعیت، هفته وحدت باید از فضای شعارزدگی فراتر رفته و به یک بستر عملی تبدیل شود. نخست، باید سیره نبوی با زبانی «جهانشمول» بازخوانی شود؛ زبانی که بر مفاهیمی مثل رحمت، کرامت انسان و مدیریت تنوع تأکید کند تا پیامبر برای همگان، از مسلمان تا غیرمسلمان، یک مرجع قابل اتکا باشد.
دوم، تولید محتوای علمی و رسانهای باکیفیت (مستند، پادکست و مقاله) به زبانهای زنده دنیا، ضرورتی انکارناپذیر است که نباید منتظر فرصتهای دیگر ماند.
در نهایت، وحدت عملی امت و ارائه یک «روایت مشترک» از سوی علما و نخبگان، پشتوانه اصلی این حرکت است. ما نیازمند تربیت نسل جدیدی از مبلغان هستیم که هم سیره نبوی را بهدرستی بشناسند و هم با زبان و ابزارهای دنیای امروز، با جهان گفتوگو کنند. اگر هفته وحدت را با این نگاه برگزار کنیم، نه تنها جایگاه پیامبر را احیا میکنیم، بلکه امت اسلامی را نیز از پراکندگی به سوی اقتدار اخلاقی و مرجعیت جهانی سوق خواهیم داد.
انتهای پیام