یک تهیهکننده سینما با بیان اینکه برای ارتقای سطح کیفی آثار سینمایی درباره پیامبر اکرم(ص)، باید از تولیدات سفارشی و مناسبتی فراتر رفت، گفت: این تحول نیازمند پیوند میان سه رکن اصلی شامل شناخت عوامل تولید، تخصیص منابع راهبردی از سوی مسئولان و مطالبهگری مردم برای تولید آثار باکیفیت است تا سینما بتواند پیامهای نبوی را به زبان امروز منتقل کند.
مهدی عظیمی میرآبادی، تهیهکننده سینما و مدیر اسبق انجمن سینمای انقلاب و دفاع مقدس در گفتوگو با ایکنا با بیان اینکه پرداختن به شخصیت پیامبر اسلام(ص) در سینما نیازمند توجه جدی به مبانی تولید اثر است، اظهار کرد: اگر بخواهیم حضور پیامبر(ص) و آموزههای ایشان را در آثار سینمایی بیش از وضعیت فعلی مورد توجه قرار دهیم، چند نکته اساسی وجود دارد که باید همزمان مورد توجه قرار گیرد. مهمترین نکته این است که سینما، بهصورت جدی و غیرقابلانکاری، تصویرسازنده خود را نشان میدهد. نویسنده و کارگردان، بهویژه در حوزه روایت و تصویر، دیدگاه و باور خود را در اثر منعکس میکنند. بنابراین اگر کسی نسبت به موضوعی که درباره آن فیلم میسازد باور نداشته باشد، این فقدان باور در اثر نیز خود را نشان خواهد داد. وقتی فیلمساز قرار است پیامی را منتقل کند یا مضمونی را در فیلم خود دنبال کند، نمیتواند صرفاً با اتکا به سفارش یا امکانات تولید، اثری تأثیرگذار خلق کند؛ زیرا آنچه در نهایت به مخاطب منتقل میشود، علاوه بر فیلمنامه و ساختار ظاهری اثر، نوع نگاه و میزان باور سازنده به موضوع نیز هست.
وی افزود: اگر بخواهیم در کشور یک نظام تولید آثار سینمایی داشته باشیم که آثار آن همسو و همجهت با شخصیت پیامبر(ص)، منویات و اعتقادات ایشان و دستوراتی باشد که از سوی خداوند برای هدایت بشر آوردهاند، نخست باید نسبت به موضوعی که قرار است بیان شود باور وجود داشته باشد. اگر سازندگان اثر، بهویژه نویسنده و کارگردان، نسبت به آنچه میخواهند بیان کنند اعتقاد و باور نداشته باشند، خروجی کار نمیتواند آنچنان که باید مؤثر و مفید باشد. ممکن است یک فیلم از نظر فنی دارای امکانات مناسب، بازیگران شناختهشده و هزینه تولید بالا باشد، اما این عوامل بهتنهایی تضمین نمیکنند که اثر بتواند مخاطب را با خود همراه کند. آنچه در این میان اهمیت دارد، باور سازنده به جهان داستان و مضمونی است که میخواهد به مخاطب منتقل کند. این مسئله در آثار دینی اهمیت بیشتری دارد، زیرا مخاطب نسبت به موضوعاتی مانند پیامبر(ص)، ائمه اطهار(ع) و مفاهیم دینی حساسیت و شناخت دارد و بهسادگی نمیتوان تصویری سطحی یا غیرواقعی را به او ارائه کرد. اگر سازنده نتواند ارتباطی واقعی با موضوع برقرار کند، این ضعف در روایت، شخصیتپردازی و در نهایت در نتیجه نهایی اثر آشکار خواهد شد.
باور سازنده به جهان و روایتی که خلق میکند
این تهیهکننده سینما ادامه داد: البته ممکن است در سینمای جهان نمونههایی پیدا کنیم که سازنده اثر نسبت به شخصیت موردنظر از همه جهات اعتقاد و نگاه یکسانی نداشته باشد، اما فیلمی که تولید کرده، در نهایت فیلمی باشکوه و قابلقبول از آب درآمده باشد. نکته اینجاست که آن کارگردان یا نویسنده به چیزی که ساخته باور داشته است. ممکن است او با آن شخصیت در برخی وجوه زاویه داشته باشد، اما در همان زاویهای که داستان را انتخاب کرده و روایت را براساس آن شکل داده، باور داشته و توانسته است آن را بهخوبی بیان کند. به همین دلیل اثر توانسته جوانب مختلف موضوع را مورد بررسی قرار دهد و برای مخاطب قابلپذیرش باشد. بنابراین بحث فقط این نیست که سازنده حتماً باید از ابتدا و در تمام ابعاد، همان نگاه مخاطب یا همان شخصیت را داشته باشد؛ بلکه مسئله این است که سازنده باید نسبت به جهان و روایتی که خلق میکند باور داشته باشد. اگر نویسنده و کارگردان خودشان به داستانی که روایت میکنند باور نداشته باشند، طبیعی است که مخاطب نیز بهسختی میتواند با آن ارتباط برقرار کند. این موضوع یکی از اصول مهم تولید هر اثر سینمایی است و در آثار مرتبط با موضوعات دینی و شخصیت پیامبر(ص) اهمیت دوچندان پیدا میکند.
عظیمی میرآبادی با اشاره به آسیب نگاه سفارشی به تولید آثار دینی اظهار کرد: برخی افراد با این آثار بهعنوان یک کار سفارشی برخورد میکنند. وقتی یک موضوع صرفا به این دلیل انتخاب میشود که قرار است درباره آن فیلمی ساخته شود و سازنده هیچ ارتباط واقعی و فکری با موضوع ندارد، نمیتوان انتظار داشت بهراحتی از پس کار برآید. در چنین شرایطی، نتیجه معمولا اثری است که بخشی از ویژگیهای ظاهری یک فیلم را دارد، اما از نظر محتوا و تاثیرگذاری نمیتواند مخاطب را اقناع کند. وقتی فیلمهایی را که در این فضا ساخته میشوند بررسی میکنیم، در برخی موارد با آثاری مواجه میشویم که مقدار زیادی غیرواقعی، غیرمنطقی و ناباورانه هستند. این مسئله فقط به یک موضوع خاص محدود نمیشود و در بسیاری از فیلمهایی که درباره موضوعات دینی، الهی، تاریخ ائمه اطهار(ع) یا شخصیت پیامبر(ص) ساخته شدهاند، میتوان نشانههایی از آن را مشاهده کرد. در چنین آثاری ممکن است امکانات تولید وجود داشته باشد، هزینه زیادی صرف شده باشد و حتی گروه حرفهای درگیر پروژه باشند، اما اگر باور و شناخت لازم در مرکز تولید وجود نداشته باشد، نتیجه نهایی نمیتواند تاثیر مطلوب را بر مخاطب بگذارد. در واقع، فیلم صرفا عنوان یک اثر سینمایی را یدک میکشد، اما به یک اثر تاثیرگذار و ماندگار تبدیل نمیشود.
آسیب نگاه سفارشی به تولید آثار دینی
وی ادامه داد: متاسفانه در موضوع پیامبر(ص) نیز آثاری داشتهایم که هزینههای بسیار زیادی برای تولید آنها صرف شده است، اما خروجی نهایی نتوانسته تاثیرگذاری متناسب با آن هزینهها را داشته باشد. مسئله این نیست که صرف هزینه یا استفاده از امکانات گسترده در تولید فیلم اقدام نادرستی است؛ برعکس، آثار مهم و بزرگ تاریخی و دینی به امکانات و سرمایه نیاز دارند. مسئله این است که سرمایه و امکانات باید در خدمت یک نگاه درست و یک روایت باورپذیر قرار بگیرد. اگر فیلمساز نتواند موضوع را بشناسد و با آن ارتباط برقرار کند، افزایش بودجه لزوما مشکل را حل نمیکند. حتی ممکن است هزینه بیشتر، صرفا به تولید اثری پرخرجتر منجر شود، بدون اینکه اثر بتواند ارتباط بیشتری با مخاطب برقرار کند. در موضوع پیامبر(ص)، مسئله شناخت شخصیت، زمانه، محیط اجتماعی و فرهنگی و همچنین آموزههایی که قرار است منتقل شود، اهمیت دارد. نمیتوان تنها با تکیه بر چند نشانه ظاهری یا چند جمله درباره شخصیت پیامبر، اثری تولید کرد که انتظار داشته باشیم مخاطب با آن ارتباط عمیق برقرار کند. فیلم باید از درون خود دارای منطق و باور باشد و این مسئله از مرحله نگارش فیلمنامه تا کارگردانی و اجرای نهایی اثر ادامه پیدا کند.
مدیر اسبق انجمن سینمای انقلاب و دفاع مقدس گفت: بنابراین نخستین محوری که باید درباره آن صحبت کنیم، خود سازندگان اثر هستند. نویسندگان و کارگردانان در این میان نقش اصلی دارند. البته سایر عوامل تولید نیز موثر هستند و نمیتوان تأثیر بازیگران، مدیر فیلمبرداری، تدوینگر، طراح صحنه و دیگر عوامل را نادیده گرفت، اما نویسنده و کارگردان در قله این فرایند قرار دارند. این دو نفر هستند که در مرحله شکلگیری روایت، جهان اثر را تعریف میکنند و مسیر اصلی فیلم را مشخص میسازند. اگر این افراد نسبت به موضوعی که قرار است ساخته شود باورمند باشند، امکان اینکه این باور به سایر اجزای فیلم نیز منتقل شود بیشتر است. در مقابل، اگر نگاه آنها صرفا انجام یک سفارش یا تولید یک محصول باشد، حتی اگر دیگر عوامل نیز حرفهای باشند، باز هم ممکن است اثر در نهایت فاقد روح و تاثیرگذاری لازم باشد. بنابراین در تولید آثار مرتبط با پیامبر(ص) باید از ابتدا به این پرسش پاسخ داد که چه کسی قرار است این روایت را بنویسد و چه کسی قرار است آن را کارگردانی کند و این افراد چه شناختی از موضوع دارند.
عظیمی میرآبادی با تأکید بر اینکه باورمندی سازندگان امری اکتسابی است، بیان کرد: اینطور نیست که اگر کسی امروز نسبت به یک موضوع اعتقاد دارد، این اعتقاد از ابتدا و پیش از شکلگیری شخصیت او در وجودش گذاشته شده باشد و بعد بدون هیچ فرایندی با همان تفکر زندگی کرده باشد. انسانها معمولا در طول زندگی آموزش میبینند و نسبت به موضوعات مختلف باور پیدا میکنند. خانواده، مدرسه، محیط کار، آموزشهای ضمن خدمت، ارتباطات اجتماعی و حتی ارتباطات غیررسمی در شکلگیری نگاه انسان موثر هستند. بنابراین باورمندی نیز میتواند از طریق آموزش، شناخت و تجربه شکل بگیرد. همین مسئله درباره سازندگان آثار سینمایی نیز صادق است. اگر میخواهیم نویسنده و کارگردان نسبت به موضوعات دینی و شخصیت پیامبر(ص) شناخت و باور عمیقتری داشته باشند، باید زمینه این شناخت را برای آنها فراهم کنیم. نمیتوان صرفا از فیلمساز انتظار داشت که بدون فراهم شدن بسترهای لازم، یکباره وارد موضوعی پیچیده و حساس شود و اثری ماندگار تولید کند. باید امکان مطالعه، پژوهش، گفتوگو با کارشناسان و آشنایی با ابعاد مختلف موضوع وجود داشته باشد تا سازنده بتواند با شناخت بیشتری به سراغ آن برود. هرچه این شناخت عمیقتر باشد، احتمال اینکه اثر از سطح یک کار سفارشی فراتر برود بیشتر خواهد بود.
اگر بخواهیم در کشور یک نظام تولید آثار سینمایی داشته باشیم که آثار آن همسو و همجهت با شخصیت پیامبر(ص)، منویات و اعتقادات ایشان و دستوراتی باشد که از سوی خداوند برای هدایت بشر آوردهاند، نخست باید نسبت به موضوعی که قرار است بیان شود باور وجود داشته باشد
وی افزود: وقتی درباره پیامبر(ص) صحبت میکنیم، با شخصیتی مواجه هستیم که برای بخش بزرگی از جامعه، یک شخصیت دینی و تاریخی بسیار مهم است. بنابراین پرداختن به ایشان نیازمند شناخت و دقت بیشتری است. فیلمساز باید بداند درباره چه شخصیتی صحبت میکند، در چه دورهای زندگی میکرده و چه پیامی را برای بشر آورده است. اگر این شناخت وجود نداشته باشد، احتمال اینکه اثر به تصویرسازیهای سطحی یا کلیشهای محدود شود زیاد است. البته سینما بهطور طبیعی نیازمند روایت، درام و شخصیتپردازی است و نمیتوان فیلم تاریخی را به یک متن آموزشی تبدیل کرد، اما استفاده از عناصر دراماتیک نباید به از دست رفتن هویت و منطق موضوع منجر شود. فیلمساز باید بتواند میان اقتضائات سینما و حقیقت تاریخی و دینی تعادل برقرار کند. این کار سادهای نیست و به همین دلیل باید افرادی سراغ آن بروند که علاوه بر توانایی سینمایی، نسبت به موضوع نیز شناخت و دغدغه داشته باشند. در غیر این صورت، ممکن است نتیجه فیلمی باشد که از نظر فرم جذاب است، اما از نظر محتوا نمیتواند ارتباط درست و موثری با موضوع برقرار کند.
حساسیت مدیران نسبت به موضوعات دینی
عظیمی میرآبادی دومین محور را متوجه مدیران و مسئولانی دانست که وظیفه برنامهریزی و تخصیص منابع را بر عهده دارند و اظهار کرد: کسانی که مسئولیت پرداختن به این مسائل را بر عهده دارند، باید نسبت به موضوعات دینی نگاه برنامهریزیشده و جهتدار داشته باشند. اگر قرار باشد هر از گاهی اتفاقی رخ دهد، کسی حرفی بزند یا در یک فضای خاص مسئلهای مطرح شود و بعد مسئولان در واکنش به آن تصمیم بگیرند که باید کاری انجام شود، چنین روشی نمیتواند فضای فرهنگی را مدیریت کند. تولید آثار درباره پیامبر(ص) نیازمند برنامه است و باید از قبل مشخص باشد که چه آثاری، با چه رویکردی، برای چه مخاطبی و در چه بازهای قرار است تولید شوند. منابع مالی نیز باید در همین چارچوب تخصیص پیدا کنند. اگر منابع وجود داشته باشد اما برنامهای برای استفاده از آنها وجود نداشته باشد، ممکن است هزینهها به تولید آثاری منجر شود که تأثیرگذاری لازم را ندارند. بنابراین مدیران فرهنگی باید این موضوع را بهعنوان یک مسئله مستمر و راهبردی ببینند، نه موضوعی که فقط در مناسبتهای خاص یا در واکنش به یک اتفاق مورد توجه قرار گیرد.
وی اضافه کرد: کسانی که منابع مالی در اختیار دارند، در واقع امکان جهتدهی به تولید را نیز در اختیار دارند. وقتی مدیری مسئولیت یک مجموعه را بر عهده میگیرد، باید بداند منابعی که در اختیار او قرار گرفته است، قرار است در چه مسیری هزینه شود و نتیجه این هزینهکرد چه خواهد بود. اگر قرار است درباره پیامبر(ص) اثر تولید شود، باید از مرحله ایده و فیلمنامه تا انتخاب عوامل و شیوه تولید، یک سیاست مشخص وجود داشته باشد. این به معنای دخالت مستقیم مدیران در کار هنری نیست. اتفاقا مدیر باید بتواند میان مدیریت فرهنگی و استقلال هنرمند تفاوت قائل شود. وظیفه مدیر این است که مسیر، منابع و اولویتها را مشخص کند و شرایطی فراهم آورد که هنرمند حرفهای بتواند کار خود را انجام دهد. اگر این وظایف بهدرستی انجام شود، میتوان امیدوار بود که آثار با کیفیت بیشتری تولید شوند. در غیر این صورت، ممکن است تصمیمهای مقطعی و پراکنده، منابع را به سمت پروژههایی هدایت کنند که از ابتدا برنامه مشخصی برای تاثیرگذاری آنها وجود نداشته است.
این تهیهکننده سینما گفت: نگاه راهبردی به این موضوع اهمیت زیادی دارد. اگر قرار باشد درباره پیامبر(ص) فیلم تولید کنیم، نباید منتظر بمانیم تا یک مناسبت خاص برسد و بعد به فکر تولید اثر بیفتیم. تولید یک فیلم سینمایی زمانبر است و از شکلگیری ایده تا پژوهش، نگارش فیلمنامه، تامین سرمایه، انتخاب عوامل، فیلمبرداری، تدوین و آمادهسازی برای اکران، مراحل مختلفی دارد. بنابراین اگر برنامهریزی از چند ماه یا چند سال قبل انجام نشود، نمیتوان انتظار داشت که در زمان مناسب اثری با کیفیت آماده شود. همچنین باید برای مخاطب اثر نیز برنامه داشت. آثار دینی قرار نیست فقط برای مخاطبان مذهبی ساخته شوند؛ سینما میتواند پیامبر(ص) را به مخاطبان مختلف معرفی کند و درباره شخصیت و آموزههای ایشان با زبان سینما سخن بگوید. این امر نیازمند شناخت مخاطب و انتخاب زبان مناسب است. اگر فیلمساز بداند با چه مخاطبی صحبت میکند، میتواند روایت خود را نیز متناسب با آن طراحی کند. در نتیجه، برنامهریزی فرهنگی باید از سطح تامین بودجه فراتر برود و تمام زنجیره تولید و عرضه اثر را دربرگیرد.
مردم مطالبهگر باشند
عظیمی میرآبادی سومین محور را مطالبهگری مردم بیان کرد و افزود: مردم نیز در این فرایند نقش دارند و نباید تصور کنیم که تولید آثار فرهنگی فقط وظیفه دولت یا نهادهای رسمی است. مخاطبان باید از نهادهای مرتبط مطالبه کنند که چرا درباره چنین موضوعاتی آثار بیشتری تولید نمیشود. وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی، صداوسیما، سازمان تبلیغات اسلامی و سایر نهادهایی که بهنوعی در حوزه فرهنگ، هنر و رسانه مسئولیت دارند، باید بدانند که بخشی از جامعه خواهان تولید آثار جدی درباره پیامبر(ص) و دیگر موضوعات دینی است. وقتی مردم این مطالبه را مطرح کنند، مدیران نیز باید نسبت به آن پاسخگو باشند و برای آن برنامه ارائه کنند. مطالبهگری به این معنا نیست که مردم در جزئیات تولید یک فیلم دخالت کنند، بلکه به این معناست که جامعه از نهادهای فرهنگی بخواهد نسبت به موضوعات مورد نیاز جامعه بیتفاوت نباشند. اگر چنین مطالبهای وجود داشته باشد، موضوع در اولویت سیاستگذاری فرهنگی قرار میگیرد و امکان برنامهریزی برای آن افزایش پیدا میکند.
وقتی درباره پیامبر(ص) صحبت میکنیم، با شخصیتی مواجه هستیم که برای بخش بزرگی از جامعه، یک شخصیت دینی و تاریخی بسیار مهم است. بنابراین پرداختن به ایشان نیازمند شناخت و دقت بیشتری است
وی ادامه داد: مطالبه مردم میتواند نهادهای فرهنگی را وادار کند که درباره تولید آثار مرتبط با پیامبر(ص) فکر کنند و برای آن برنامه داشته باشند. وقتی یک موضوع در جامعه مطالبه شود، مدیران نمیتوانند بهسادگی از کنار آن عبور کنند. البته در اینجا نیز باید میان مطالبهگری و سفارش مستقیم تفاوت قائل شد. مردم میتوانند بگویند که تولید آثار با کیفیت درباره پیامبر(ص) برای آنها اهمیت دارد، اما اینکه این آثار چگونه ساخته شوند، نیازمند حضور متخصصان و هنرمندان است. اگر قرار باشد مردم، مدیران و سازندگان هرکدام نقش خود را درست ایفا کنند، نتیجه میتواند به تولید آثار موثرتری منجر شود. مردم بهعنوان مخاطب، نیاز و خواسته خود را مطرح میکنند؛ مدیران، سیاستگذاری و منابع را فراهم میکنند؛ و سازندگان نیز باید با باور، تخصص و توانایی هنری خود این خواسته را به اثر تبدیل کنند. نبود هرکدام از این سه ضلع میتواند به ضعف در نتیجه نهایی منجر شود.
این مدیر اسبق انجمن سینمای انقلاب و دفاع مقدس تاکید کرد: در بحث تولید آثار درباره پیامبر(ص)، نباید فقط به تعداد فیلمها توجه کنیم. مسئله اصلی این است که این آثار چه میزان تاثیرگذاری دارند و آیا میتوانند مخاطب را با خود همراه کنند یا خیر. ممکن است در یک دوره چندین فیلم با موضوعات دینی تولید شود، اما اگر این آثار نتوانند در ذهن و احساس مخاطب ماندگار شوند، نمیتوان گفت که به هدف اصلی دست پیدا کردهایم. از سوی دیگر، ممکن است یک اثر با هزینه کمتر و امکانات محدودتر تولید شود، اما به دلیل داشتن فیلمنامه مناسب، کارگردانی درست و باور سازندگان، تاثیر بسیار بیشتری داشته باشد. بنابراین کیفیت و اثرگذاری باید در کنار کمیت مورد توجه قرار گیرد. در موضوع پیامبر(ص)، این مسئله اهمیت بیشتری دارد، زیرا هر اثر میتواند بر تصویری که مخاطب از این شخصیت دریافت میکند تاثیر بگذارد. به همین دلیل باید در انتخاب پروژهها و عوامل تولید دقت شود و از تولید آثاری که صرفا برای پر کردن یک عنوان یا رفع یک تکلیف ساخته میشوند، پرهیز کرد.
عظیمی میرآبادی اظهار کرد: همچنین باید از این تصور فاصله بگیریم که برای تولید یک اثر دینی حتما باید سازوکار متفاوتی از سینمای حرفهای داشته باشیم. اثر دینی نیز در نهایت باید فیلم خوبی باشد. مخاطب ابتدا با فیلم مواجه میشود و اگر فیلم از نظر روایت، شخصیتپردازی، ساختار و جذابیت سینمایی ضعیف باشد، پیام دینی آن نیز به مخاطب منتقل نمیشود. بنابراین باورمندی سازنده بهتنهایی کافی نیست و باید در کنار آن دانش و مهارت سینمایی وجود داشته باشد. یک فیلمساز باید هم موضوع خود را بشناسد و هم زبان سینما را بداند. در غیر این صورت، حتی اگر نیت خوبی داشته باشد، ممکن است نتواند آنچه را در ذهن دارد به مخاطب منتقل کند. به همین دلیل، در برنامهریزی برای تولید آثار درباره پیامبر(ص) باید به سراغ سازندگانی رفت که بتوانند میان مضمون و سینما ارتباط برقرار کنند. اینجاست که نقش مدیران و سیاستگذاران نیز اهمیت پیدا میکند؛ آنها باید زمینه انتخاب و حمایت از نیروهای توانمند را فراهم کنند.
پرداخت پژوهشی به شخصیت پیامبر(ص)
وی تاکید کرد: پژوهش نیز باید جدی گرفته شود. پرداختن به شخصیت پیامبر(ص) بدون پژوهش کافی میتواند زمینه شکلگیری روایتهای ضعیف را فراهم کند. نویسنده و کارگردان باید پیش از تولید، فرصت و امکان کافی برای مطالعه و شناخت موضوع داشته باشند. اگر پژوهش فقط در حد جمعآوری چند اطلاعات اولیه باشد، نمیتوان انتظار داشت نتیجه نهایی از عمق لازم برخوردار باشد. پژوهش باید به شناخت فضای تاریخی، اجتماعی و انسانی موضوع کمک کند و در اختیار نویسنده و کارگردان قرار گیرد. این اطلاعات البته باید در مرحله تولید به زبان سینما تبدیل شود و قرار نیست فیلم به یک گزارش تاریخی تبدیل شود. هنر اصلی فیلمساز این است که یافتههای پژوهشی را به روایت، شخصیت و موقعیت دراماتیک تبدیل کند، بهگونهای که مخاطب هم با اثر ارتباط برقرار کند و هم با جهان موضوع آشنا شود. چنین فرایندی بدون زمان، برنامه و حمایت مناسب امکانپذیر نیست.
عظیمی میرآبادی گفت: بنابراین اگر بخواهیم حضور پیامبر(ص) در سینما جدیتر شود، باید از تولید مقطعی و واکنشی فاصله بگیریم. این موضوع باید در یک برنامه فرهنگی مشخص قرار گیرد و برای آن مسیر تعریف شود. در این مسیر، ابتدا باید سازندگانی انتخاب شوند که نسبت به موضوع شناخت و باور داشته باشند. سپس مدیران باید برنامه و منابع لازم را فراهم کنند و در نهایت مخاطبان نیز مطالبه خود را مطرح کنند. این سه بخش در کنار یکدیگر میتوانند شرایطی ایجاد کنند که تولید آثار دینی از حالت اتفاقی خارج شود. اگر فقط یکی از این سه بخش فعال باشد، نتیجه کامل نخواهد بود. سازنده بدون منابع و برنامه با محدودیت مواجه میشود، مدیر بدون سازنده توانمند نمیتواند اثر مناسب تولید کند و مردم نیز اگر مطالبه خود را بیان نکنند، ممکن است موضوع در اولویت قرار نگیرد. بنابراین باید میان این سه بخش ارتباط برقرار شود و هرکدام مسئولیت خود را بهدرستی انجام دهند.
وی در پایان بیان کرد: در نهایت، اگر بخواهیم سه محور اصلی را جمعبندی کنیم، باید بگوییم نخست، سازندگان اثر، یعنی نویسندگان و کارگردانان و دیگر عوامل، باید نسبت به موضوع باور و شناخت داشته باشند؛ دوم، مدیران و مسئولانی که امکان برنامهریزی و تخصیص منابع دارند، باید با نگاه راهبردی و برنامهریزیشده عمل کنند و سوم، مردم بهعنوان مخاطبان و صاحبان مطالبه فرهنگی باید از نهادهای مسئول بخواهند که درباره پیامبر(ص) و موضوعات مرتبط با ایشان آثار بیشتری با کیفیت مناسب تولید شود. این سه ضلع میتوانند یکدیگر را تکمیل کنند. اگر این اتفاق بیفتد، میتوان امیدوار بود که آثار سینمایی درباره پیامبر(ص) از سطح تولیدات مناسبتی و سفارشی فراتر بروند و به آثاری تبدیل شوند که مخاطب را درگیر کنند، در ذهن او بمانند و بتوانند بخشی از شخصیت و پیام ایشان را با زبان سینما به نسل امروز منتقل کنند.
انتهای پیام